10.01.1990
Evdeki soğuk duvarların arasından sızan bir sesle bozuldu sessizlik. Ufak bir bebeğin ağlama sesiydi bütün kasveti yok eden. Evdeki korku dolu anı bozan sesti bir bebeğin ağlama sesi. O ses, koridordaki hızlı adımları son bulduran, o ses bir annenin feryadına son veren... Ve o ses yıllarca beklenen mucize, o ses Allah tarafından bahşedilmiş en güzel hediye... Kapıya döndü genç adam, safir mavisi irisleri parladı, tek beklediği kapının açılmasıydı. Yüzünde endişeden yana tek bir sonuca ulaşma gayreti vardı titreyen ellerinde. Ve kapı açıldı, genç adam mıh gibi saplandığı zeminde kendisine doğru adım atan doktoru bekledi. Belli etmek istemiyordu ama doktora dolu gözlerle baktı. Dudaklarının arasından çıkacak sözlere iyi haber sığdırmak istiyordu. İhtiyacı olan tek bir söz ve için
