Ben girdiğim hayatı hafife almıştım belki de. Gördüklerimin karşısında bu kadar rahat olmamalıydım. Kendimi kandırmaktı bu, kendimi kandırmamın karşılığını almıştım. Öyle bir gelmişti ki gerçekler, ben gerçekler karşısında büyük düşüş yaşamıştım. Elimi tutan da yoktu artık, zira elimi tutanı ben kendi ellerimle yok saymıştım. Ne kadar bağırsam, ne kadar sızlansam az kalırdı lakin ben susuyordum. Düğünün üstünden geçen koskoca üç gün sessizliğimle herkesi endişelendiriyordum. Ailem hesap sormamıştı ama hesap soranlarda yok değildi. Onlardan kaçmak istesem de kaçamıyordum.
Bir girdabın eşiğinde boğuluyor, yaşamla ölüm savaşı veriyordum. Öyle güçsüzdüm ki içimde harlanan ateşle beraber yok oluyordum.
Yanıma çekilen sandalyeyle dizlerimi karnıma biraz daha çektim. Sırtımı sıvazlayan anneme
