Bugün yine özlem pekişmişti kalbimde. Kıvranan ruhumun zemherisi gibiydi yaşadığım şu an. Ne baktığım gökyüzü beni rahatlatıyor ne de gözyaşlarımı saklamak için bakışlarımı kaçırdığım yeryüzü... Şu an ise kaçmak istercesine hep şu sığ yere geliyor, bir köşeye oturuyordum. Dalgalar hırçınlaştıkça üzerime geliyor, feracemin eteklerini sırılsıklam ediyordu. Oysa bundan şikâyetçi değildim, ağlayacak yerimin sadece burası olduğunu biliyordum. Sandığımdan da beter bir hismiş bu; yorgunluk, uykusuzluk, hayal kırıklığı... Ben bu hisle mücadele etmeyi öğrenemeyecek kadardım, günlerce dualarımdaki en büyük inanca sığınmasam belki de baş edemezdim.
Saate baktığımda epey bir müddet oturduğumu gördüm. Eve gidip kahvaltı hazırlamam gerekiyordu. Oturduğum taştan kalkıp kendimi denizden uzaklaştırdım. A
