65-KİMSESİZ
Aydilge- Yalnızlık Masalı Avare adımlarla ıssız sokaklarda yürüyordu esmer delikanlı. Elleri ceplerinde, yaz meltemi saçlarını süpürürken kafasının içindeki boşlukta kaybolmuştu. Uygarların evini hangi ara terk ettiğini, hatta onlara veda edip etmediğini bile hatırlamıyordu. Bir an kollarında uyuyup kalmış sevgilisini izliyor, saçlarını okşuyor, kızarmış tenini öpücüklerle süslüyordu; diğer an sokaklarda avare avare dolanıyordu. Şairin ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında dediği o yerde; kendinden kopmuş bir haldeydi yani. Kafasını kaldırıp nerede olduğuna baktığında evinin yakınındaki parkı gördü. Aylar önce sokak lambasına çarpan güveleri izleyip, Gökmen’le ne kadar imkansız olduklarını kendine tekrar tekrar anlattığı o park… Her şeyden habersiz sarışının inadına yaparmış gibi
- Yazar
