BÖLÜM ŞARKISI: MELİKE ŞAHİN- PUSULAM RÜZGAR Karanlığı boğan aydınlık, aydınlığın üzerine çullanan karanlık… Aslında Dünya’nın düzeni de döngüsü de bundan ibaretti. Kesintisiz devam eden ve kıyamete kadar devam edecek bir savaştı bu; ne kazananı vardı ne de kaybedeni. Yine de çoğumuzun yaşamaya devam edebilmesinin yegane nedeni belki de bu savaştı. Karanlığın elbet biteceğini bilirken devam etmek o kadar da zor değildi zira. Gün doğacak; bütün acılar, korkular, kuytularda saklanan canavarlar, kabuslar hepsi karanlıkla birlikte yok olacaktı. Yapman gereken tek şey dişini sıkıp beklemek; dayanmaktı. Şafağı görmeyi başarabilirsen kurtulacaktın. Şafağı görürsen; önünde korkulardan arınmış yepyeni bir gün bulacaktın. Gökmen, gözlerini ufka dikmiş haftalardır o şafağın sökmesini bekliyordu.

