Gece, ormanın içine sızan bir zehir gibi ağırdı. Ay gökyüzünde bile parlamıyor, sanki gölgelerin sırrına ortak olmaktan korkuyordu. Lina, elinde soluk bir fenerle Ariel’in adını haykırırken sesi her defasında daha da yankısız bir boşluğa çarpıp geri dönüyordu.
Mira, birkaç adım gerisinden yürüyordu. Her zamanki soğuk duruşu yoktu üzerinde. Parmakları titriyor, alnındaki ter inci gibi süzülüyordu. Lina ilk defa onun bu kadar sessiz, bu kadar ürkmüş olduğunu görüyordu.
*“Mira, bir şey saklıyorsun. Bunu biliyorum,”* dedi Lina aniden durup ona dönerek.
Mira, cevap vermedi. Bakışlarını kaçırdı. Ama o kaçışın ardında bastırılmış çığlıklar vardı. Ve o çığlıklar, Ariel’in kaybolduğu bu lanetli ormanın uğultusuna karışıyordu.
*Ariel*, son kez terk edilmiş o eski mezarlığın girişinde görülmüşt
