Zaman, Lina’nın zihninde ileriye değil geriye akıyordu. Yeraltındaki o karşılaşmadan sonra uyanışlar başlamıştı—hem içinde hem Mira’nın gözlerinde, hem de Ariel’in yeniden atan kalbinde. Ama huzur, bu oyunun doğasında yoktu.
*“Lanet yok olmaz Lina,”* demişti Mira, sabahın ilk ışıklarında, tapınağın çıkış kapısında.
*“Sadece şekil değiştirir.”*
*Mira’nın Geçmişi*
Gruptan ilk ayrılan Mira oldu. Sessizce eşyalarını toplayıp Lina’nın yanına geldi.
*“Sana bir şey anlatmam lazım.”*
Lina başını kaldırmadan sordu:
*“Geçmişin mi, yalanların mı?”*
*“İkisi de.”*
Birlikte bir tepenin yamacına yürüdüler. Güneş kızıl bir ışıkla toprağa vuruyordu. Mira konuşmaya başladı:
> "Ben çocukken annem beni ‘ışığın çocuğu’ sanırdı. Beni gizli tutardı, geceleri ellerime tılsımlar çizerdi. Babamı
