Kendi kendine fısıldadı. Ama onu ayakta tutan, Ariel’in güven dolu bakışlarıydı. Ariel, Mira’yı kavrayarak ona sarıldı.
*“Bize ihtiyacın var ve biz buradayız. Asla yalnız kalmayacaksın.”*
Mira’nın kalbindeki kırgınlık, bu sözlerle bir nebze hafifledi. Ama lanetin gölgeleri hala peşlerindeydi.
*Ariel’in Karanlıkla Dansı*
Ariel’in dünyası daha karmaşıktı. O, sırlarıyla yaşamayı öğrenmişti ama bu sırlar onu giderek içine kapatıyordu. Kardeşi Lina ve Mira, onun için her şeydi ama Ariel, lanetin gerçek yüzünü öğrenirken kendi kimliğiyle de hesaplaşmak zorundaydı.
Bir gece, derin bir uykudan uyanırken, rüyasında babasının soğuk ve sert yüzünü gördü.
*“Gerçekler seni özgür bırakmaz, Ariel,”* dedi hayalet gibi.
*“Ama seni yıkabilir.”*
Bu sözler, Ariel’in zihninde bir çığlık gibiydi.
