Günler ve geceler birbirini acımasızca kovalarken ben günlerdir yaptığım gibi yatağımda oturuyordum. Üzerime yalnızca odamın gece lambasının loş ışığı vururken penceremden sitemizin bahçesine kurulu voleybol sahasını saf saf izliyordum.
Mutluluğumu doruklarında yaşayan biri olmadığım gibi hüzünlerimi de aynı şekilde yaşamaktan kaçınırdım. Sakinliğim buradan ileri geliyordu belki de. Geleceğim hakkında ne kadar endişelenirsem endişeleneyim, şuanki durumum hakkında kendimi ne kadar paralarsam paralayayım, sonuçta benim adıma yazılmış bir kader vardı. O kader Allah'ın elindeydi ve Allah her şeyin en iyisini bilirdi. Ben elimden gelenin en iyisini yaptığım takdirde geleceğim ve umutlarım Allah'a emanetti. Yani emin ellerdeydi. Geçici üzüntüler boşunaydı.
Tek olduğum zamanlarda bu düşünceler
