Yaz mevsimi kapıya ilk kez ayrılıklar ve hüzünlerle dadanmıştı. Çiçeklerin boynu bükülmüş, şarkıların feri sönmüş, yemeklerin tadı kalmamıştı. Bu mevsim ilk kez aşka kapılarını çarparak kapamıştı.
Mete'nin evimin önüne geldiği günden bu yana ondan daha büyük adımlarla uzaklaşmıştım. Daha önceden küçük ekmeler olarak görülebilecek bu oyunu onunla o gece konuşmamın üzerine daha fazla uzatıp yavaşlatamayacağımı anlamıştım çünkü yavaşladığım her an tereddütler aklımı kurcalıyor ve ben vazgeçme eşiğine geliyordum. Hem bu oyun uzadıkça ikimizi de daha çok üzüyordum.
Gece lambasının güçsüz ışığında test çözerken yüreğimin de odam gibi bir yarısı karanlıklara gömülmüştü. Telefonumun ışığı mesaj bildirimiyle yanana kadar testimi dalgın dalgın çözmeye devam ettim. Mete'nin mesajını gördüğümde ise
