Odanın içine kapanmıştım yine. Öğleden sonra Safir’den görüşmek istediğine dair bir mesaj alana kadar öylece oturup düşünmüştüm.
Ne düşündüğümden emin değildim. Başım ağrıyordu, içimde tuhaf bir boşluk hissi vardı.
Aklımdaki düşünceleri uzaklaştırırken hızlıca kıyafetlerimi değiştirdim. Pembe kazak, açık renk bol bir pantolon giydim. Kot ceketimi üzerime geçirip ceplerine telefonumu ve cüzdanımı sıkıştırdım. Çanta taşımak istemiyordum. Ne zaman kaçırılıp alıkonacağım pek belli olmuyordu son günlerde. Odandan çıkıp merdiven basamaklarını sessizce indim.
Salondan İpek’in sesi geliyordu. Kapıyı kapatmışlardı. Kiminle konuştuğunu bilmiyordum fakat işime geldi. Koridor boyunca yürüdüm, içeriyi kontrol ediyordum sürekli. Spor ayakkabılarımı giydim. Sessiz olmaya çalışarak araladım kapıyı.
