Kuş kadar hafif hissediyordum.
Safir’i evine bıraktıktan sonra evimize gelmiştik. Saat gece yarısına geliyordu. Dudaklarımda silemediğim bir gülüş vardı. Arabadan inip bahçe kapısına yürüdüğümüzde duraksadım. İlk kez hesap sormaya geldiğim eve, şimdi aile üyesi olarak tüm yüklerimden arınmış şekilde girecektim. Sağ elimdeki minik dokunuşla irkilip omzumun üstünden arkaya baktım. Alp parmaklarımızı birleştirmiş halde bir adım ardımdaydı. Sol yanağının çenesine yakın yerinde gamzesi belirecek şekilde gülümsüyordu.
‘‘Teşekkür ederim,’’ diye döküldü kelimeler dudaklarımdan. Ne için teşekkür ettiğimi bilmiyordum. Bana aile olma hissini yeniden tattırdıkları için mi? Kimse inanmazken inandıkları için mi? Yoksa koşulsuz verdikleri ve sadece bakışlarıyla bile yansıtabildikleri sevgi için mi?
