Emniyet binasının içinde, elimdeki ziyaretçi kartıyla oynarken bekleme alanında oturuyordum. Abim ile Alp sağ tarafımda ayakta dikiliyorlar fakat benimle herhangi bir şekilde iletişime geçmiyorlardı. Duygularımı bastırmış, zihnimin mantık kısmını öne almıştım. Beni sarssa da yıksa da şu an zamanı değildi. Gerçekleri öğrenip bir anda hareket geçmeli ve suçluların kendini aklamasını engellemeliydim. Nasıl yapacağım hakkında pek fikrim olmasa da.
Savcı, koridorun başında göründüğünde acele etmeden ayağa kalktım. Yüz ifademi stabil tutabildiğime inanıyordum. Benim karşıma dikildiğinde tavrıma şaşırdığı belliydi. Bir saat önce ağlamaktan bitap düşen kişi değilmişim gibi kararlı duruşumla onun söyleyeceği şeyi bekliyordum.
‘‘Beş dakikan var,’’ derken sağ tarafımdaki Alp ve abime kaçamak bir
