Yıllarca içinde yaşadığım ruhları suçlu çocuk hapishanesinin önündeydim, yani yetimhanenin. Alparslan sağ elimi sımsıkı kavramıştı, avuç içlerimin terlemeye başladığını hissedince utanç duygusuyla sarsıldım.
Kahvaltıdan sonra Safir’le vedalaşıp Tuğrul’u baş başa vakit geçireceğimiz konusunda ikna edip soluğu burada almıştık. Alparslan, önce savcıya bilgi vermemiz gerektiğini söylese de bilginin kesinliğinden emin olmadan ona bu konudan bahsetmek istememiştim.
“Sen hiçbir şey olmazsa bana ayak uydur,” dedim yaptığımız saçma planın işe yarayıp yaramayacağını bilemeyerek. Kelimeleri kullanmadan gözlerini yavaşça açıp kapatarak onayladı beni. Derin bir nefes aldım, güvenliğe seslendim. Adam koşar adımlarla demir kapıya yaklaştı.
Başımı dik tutmaya çalıştım. Güvenlik baygın bakışlarla biz
