Saat gece on ikiyi geçmişti.
Hep beraber geçirdiğimiz vakitten sonra akşam yemeği hazırlayıp yemiştik. Akşam yemeğinden beridir de Gülendam abla ve Leyla dışında kimseyi görmemiştim. İpek’de uyumaya gitmişti. Benden kaçınıyor gibi gelse de umursamamaya çalıştım. Az önce çizgi film izlerken dizinde uyuyakalan kızını yatırmaya gitmişti Gülendam abla. Onunla kahve içeriz düşüncesiyle odalarının kapısına yaklaştım, sadece uyuyup uyumadığını kontrol edecektim.
Leyla’nın uyku mahmuru sesini duydum.
“Anne, kaç gün daha uyuyup uyanmam lazım?”
“Az kaldı güzelim benim, biraz daha sabret. Baban geldiğinde en çok sevdiğin çikolatalardan alır belki. Say bakalım bana, en sevdiğin çikolataları.”
Devamını dinlemeye gerek yoktu, sessiz adımlarla koridora geri döndüm. Çok tanıdıktı bu sohbet bana.
B
