MİRAN
Efsun, panik içinde bana bakıyordu. Gözleri kocaman açılmış, nefesi hızlanmıştı. Elindeki kemeri sımsıkı tutuyordu.
“Tamam, panik yapma.” dedim, elinden kemeri alırken. Ama o kadar sıkmıştı ki kemer resmen iz yapmıştı. Şaşkınlıkla inceledim ve kaşlarımı kaldırdım.
“Maşallah... Sende ne güç varmış, Efsun? Kemerin kilidini resmen yerinden sökmüşsün!”
Bunu duyunca yüzü daha da kızardı. Gözlerini kaçırdı, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. Gülmemek için dudağımı ısırdım ve kahkahamı zor bastırarak arabadan indim.
Ama o… Hâlâ kıpırdamıyordu.
Öylece oturuyordu. Utançtan yok olmak ister gibi. Başını torpidoya yaslamış, varlığıyla cebelleşiyordu adeta. İç çektim, onun oturduğu tarafa geçtim ve kapıyı açtım.
Tabii ki yine hıçkırmaya başlamıştı.
"Efsun, hadi in artık." dedim sabırla
