EFSUN
Miran’la birlikte arabadan indiğimiz anda, ayaklarım yere mıhlanmış gibi kaldım. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğsümden dışarı fırlayacak gibiydi. Miran hızla yanıma geldi, kolunu bana doğru uzattığında titrek bir nefes eşliğinde koluna girdim.
“Sena ile Serdar geldi mi?” diye kısık bir sesle sordum.
Başını bana çevirip hafifçe gülümsedi. “Geldiler… Hem de bizden önce.” dedi.
Başımı usulca sallayıp tekrar önüme döndüm. Boğazımdaki düğüm giderek sıkılaşıyordu.
“Hazır mısın?” diye kulağıma doğru eğilerek fısıldadı Miran.
Gözlerimi ona çevirdim. İçimde bir yer korkuyla titrerken, dudaklarımda beliren belirsiz gülümsemeyle başımı salladım.
Ağır adımlarla büyük ve gösterişli demir kapıdan içeri girdiğimizde, bizi yüksek tavanlı, geniş ve ferah bir alan karşıladı.
Tavanlar
