EFSUN
Hakimin verdiği karar canımı yakarken, gözlerimden usulca süzülen yaşlar, içimde kopan fırtınaların dışa yansımasıydı.
Mahkeme koridorunun soğuk duvarına yaslanmış, ayakta kalabilmek için içimdeki yıkımla savaşıyordum.
Her adımda eziliyordum sanki. Her duruşmada umutla girip, gözyaşıyla çıkıyordum. Ve her defasında… aynı kabusa uyanıyordum.
Kalbimde değil; resmen ciğerimin orta yerinde bir sancı vardı. İçimde ne umut kalmıştı, ne de inanç…
Bu salon adaletin değil, yenilginin mekânı olmuştu bana. Hakim yine aynıydı. Bakışı, tavrı, tarafı bile değişmemişti.
Ben özgürlük beklerken, o beni esarete mahkûm ediyordu.
O adam, Reşit, beni mezara sokmadan bu işin biteceği yoktu. Miran yanımda olduğunu her fırsatta gösteriyordu.
Ama ben artık kendi içimde yalnızdım. Kapanmıştı ışıklar,
