MİRAN
Televizyon açıktı ama sessizdi. Sadece televizyon değil, biz de sessizdik. Efsun elindeki kahve fincanını sıkı sıkı tutarken, arada bana kaçamak bakışlar atıyordu ama ben onun o kaçamak bakışlarını tek tek yakalıyordum.
Derin bir nefes aldı, yanaklarını şişirdi, sonra usulca oturduğu yerde dikleşti. “Ben çok sıkıldım... Oyun falan oynasak olmaz mı?” dedi, kirpiklerini kırpıştırarak.
Hafifçe gülümsedim, fincanımı masaya bıraktım. “Ne oyunu oynayalım?” diye sordum. O an tedirginleşti, başını aşağı eğdi.
“Bilmiyorum ki… yani uzun süre oldu,” dedi. Sandalyeme yaslanıp onu izlemeye devam ettim. Derin bir nefesle sustuğu yerde kaldı, ama aklıma gelen oyunla ben çoktan gülümsemiştim.
“Aslında aklımda bir oyun var. Ama şimdiden anlaşalım, kimse kaybetmeyecek,” dedim. Gözleri hafifçe
