Gece çökmüştü.
Şehrin dışındaki eski bir konakta, ağır perdelerin arkasında tek bir lamba yanıyordu.
Dumanlı bir oda… Deri koltuklar… Duvarlarda silahlar ve eski fotoğraflar.
Kara, geniş koltuğa yayılmıştı.
Saçları griye çalmış, yüzünde yılların sertliği ve tecrübesi vardı.
Elinde bir fotoğraf tutuyordu.
Fotoğrafta Kumru vardı.
Cezaevinin kapısından çıkarken çekilmişti.
Saçları örülü, yüzü yorgun ama dimdik…
Kara fotoğrafı parmaklarının arasında çevirdi.
Sonra yavaşça güldü.
“Güzel… çok güzel kız,” dedi düşük, tehditkâr bir sesle.
Bardağına doldurduğu viskiyi tek dikişte içti.
Fotoğrafa tekrar baktı.
“Ama kaderi güzel değil…” diye mırıldandı.
Yanında duran Kuzey, genç ama kirli işlere alışmış bir adamdı.
Kollarını göğsünde bağlamış, sırıtarak baktı fotoğrafa.
“Abi kız harb
