Üç gün geçti.
Ama konakta zaman ağır akıyordu.
Kumru için her gün aynıydı:
Taş duvarlar, yüksek tavanlar, sessiz koridorlar ve üzerindeki görünmez gözler.
Azer ise yoktu.
Gece geç geliyor, sabah erken çıkıyordu.
Konağın içinde bir misafir gibi değil, bir gölge gibi dolaşıyordu.
Kumru bunu fark etmişti.
Ama umursamaz görünüyordu.
“İstediği yere gitsin,” diye düşündü.
“Beni ilgilendirmiyor.”
Ama ilgilendirdiğini çok iyi biliyordu.
Azer ve Leyla ise görüşmeye devam ediyordu....
Azer üçüncü akşam yine şehir dışındaki villaya gitti.
Leyla onu kapıda bekliyordu.
Bu kez üzerinde siyah saten bir elbise vardı.
“Evlendin ama beni bırakmadın Azer ağa ,” dedi gülümseyerek.
“Demirhanlı gelini nasıl?”
Azer cevap vermedi.
İçeri geçti, sigarasını yaktı.
“Güzel,” dedi kısa bir tonla.
“
