Genç kızın şaşkın bakışları babasına döndü, gözlerinde ilk defa böyle bir ifade görüyordu, pişmanlık, endişe ve korku.
"Ama o evi satın almak istiyordun"
Babasının eli, kızının elini şefkatle sıktı. Yüzünde bir tebessüm oluşturdu.
"Unutma.. benim için hiçbir şey senden önemli değil. Sen saatlerce burada böyle baygın yatarken ben ne o evi ne de başka bir şeyi düşünebildim. “
“İnşaattan vaz mı geçeceksin?"
Babası ayağa kalkıp kafasının üst kısmına öpücük kondurdu. “Başka yolunu düşünürüm, bulamazsam da kesinlikle vazgeçeceğim.”
Ada kafasını eğdi, böyle olsun istememişti. "Sen iyi ol, gerisi hiç önemli değil.” Diye ekledi babası, yeniden yatağın kenarına oturdu, Ada sessiz ve gözleri dolu doluydu, babasını her şeyden çok seviyordu.
"Ve taburcu olduğun an kırmızı arabana kavuşacaksın"
