Gözlerimi açtığımda karşılaştığım ilk şey bembeyaz bir tavan olmuştu. Sadece birkaç saniye açık tutabilmiştim gözümü, ardından geri kapattım bitkin olduğum için.
Ben neredeydim şu an, neden uzanıyordum böyle? Aklımda hiçbir sorunun cevabı yoktu, hissettiğim tek şey de boşluktu.
Başıma ağrılar girse de en son ne olduğunu düşünmeye zorladım kendimi, aklıma gelen şeyle korku içinde gözlerimi açıp elimi karnıma koydum.
"Bebeğim!" Söyleyebildiğim tek kelime bu olmuştu korkudan, sesim biraz yüksek çıkmıştı korktuğum için.
O an Kaan'ı gördüm, koltukta uyuyakalmıştı, sesimi duyar duymaz gözlerini açıp bana baktı.
Uyandığımı, ve endişeyle ona baktığımı görünce yerinden doğruldu, hızla yanıma gelip oturarak elimi tuttu.
"Aşkım, sonunda uyandın, seni bekliyordum bende!"
Gözümden yaşlar akıyo
