Sare’den;
Nikâh kıyıldıktan sonra Mervan beni adeta sürükleyerek çıkardı konaktan. Zaten ailemin elini öpmek istemiyordum ama böyle aşağılanarak da çıkmak istemiyordum.
Ardımızdan söylenenleri geride bıraktık. Ben de ona ayak uydurmak için hızlı hızlı yürümeye çalıştım ama elbisem ayağıma dolanıyordu. Arabasının yanına vardığımızda yüzüme bile bakmadan arabanın koltuğunda buldum kendimi. Geçen sefer kendimi açıklayamamıştım. Gerçekten mecbur kaldığımı bilmeliydi belki de.
Direksiyona geçip kapıyı sertçe kapadı.
“Bak ben gerçekten…” diye söze girecektim ama bana öyle bir baktı ki devam edemedim. Gözleri ateş saçıyordu. Zaten çok uzak olmayan Aldinç konağına vardığımızda arabadan indim. Ama sanki kaçacakmışım gibi davranıp yine kolumdan sürüklemeye başladı. Az önce tuttuğu kolum zaten
