Gözlerimi ağır ağır açtım. Aslında bayılmadım ama abimi gördüğümde kurtulduğumu anlamış kendimi bırakmıştım. Kopuk kopuk anılar aklıma geliyordu. Kendi evimde odamdaki yataktaydım. O pisliğin vurduğu yerler sızlarken güçlükle ayağa kalktım. Boy aynasındaki yansımam oldukça kötü görünüyordu. Her yerim yer yer morarmak üzereydi. yürürken kaburgalarım sızlıyordu ama dik durmaya çalıştım bozuntuya veremezdim. İçeriden abimlerin sesini duymayı beklerken annem ve babamın sesini duymak beni daha çok tedirgin etti. Yarım yamalak kapıdan onları dinliyordum annem iki abimi de azarlıyordu.
“ulan şerefsizler ben sizi kıza sahip çıkın diye göndermedim mi? peki siz ne ettiniz bacınız gezip tozarken beladan belaya atlarken evde mi oturdunuz? Püh Allah sizin belanızı versin ya bu kıza bir şey olsaydı.”
