Yasemin’den
Sare birkaç haftadır benimleydi. Söz verdiği gibi sırrımı tutuyordu fakat Kutay fazla arsız olmuştu sanki. Beni de kendine benzetmiş, birkaç saat görmediğimde kapısına dayanasım geliyordu. Yine öyle bir zamanda sessizce konaktan sıvışmak için Sare ile anlaştım. Hasta yatağında değildi. Ayaklanmış ve birkaç kilo almıştı sanırım.
Konaktan usulca sıvıştım. Bahçede sessizliği yalnızca rüzgârın hışırtısı bozuyordu. Sare perde arkasından bana göz kırptı, başıyla onay verdi. İçim biraz daha rahattı.
Sokağın köşesinde Kutay’ın arabası çoktan bekliyordu. Farları kapalıydı, sadece gölgeler arasında parlayan bakışları bana yol gösteriyordu. Kapıyı açar açmaz hızla içeri girdim.
“Özlemişsin,” dedi alaycı bir gülümsemeyle.
Cevap veremedim. Dudaklarımız neredeyse birbirine değerken fısı
