Bir an tereddüt ettim ama dayanamadım. “Alo?” dedim fısıltıyla.
Sesindeki o kendine has yumuşaklık içimi titretti.
“Ben kapıdayım Yasemin… keki yemek için geldim.”
Sanki bulunduğum oda daraldı. Dudaklarımdan küçük bir kahkaha kaçtı. “Kutay… şaka mı yapıyorsun?”
“Hayır. Senin ellerinden çıkmış bir şeyden vazgeçemem. Hele de beni düşünerek yaptıysan… bırakmam kendimi.”
Sesindeki alayla karışık özlem, içimdeki buzları eritiyordu. Gözlerim Sare’ye kaydı, o sessizce beni izliyordu. Çatalı elimden alıp gülümseyerek başını salladı. “Git” der gibi.
“Ben… çıkamam ki öylece.” dedim kısık sesle.
“Yasemin,” dedi, sesi daha derinleşerek, “kaç saat oldu ki, ama ben seni özledim. Gel, on dakika bile olsa…”
Birden sustum. Kalbim deli gibi atıyordu. Sare hafifçe elimi tuttu, gözlerinde garip bir ış
