Ormanın dokusu değiştikçe hava da ağırlaştı. Kael ile Arden ilerledikçe, yolun dokusu adeta nefes alıp veren bir canlıya dönüşüyordu. Ağaçların gövdeleri normalden daha karanlıktı; kabukları yanmış gibi çatlamış, içlerinden sızan gölgeler zemine damlayarak ilerledikleri patikayı siyaha boyamaya başlamıştı.
Arden sessizliği bozan ilk kişi oldu.
“Burası… çok uzun zaman önce mühürlenmişti. Hiçbir sürü, hiçbir yaratık buraya girmez. Çünkü burası korkuların şekil aldığı yer.”
Kael gözlerini kısmıştı.
“Elena’nın bize bıraktığı iz buraya çekiyorsa, korkuların şekil alması gerekiyordur.”
Rüzgâr yoktu. Yaprak sesi yoktu. Sanki dünya sesini tamamen bırakmıştı. Sadece ayaklarının altında ezilen kuru toprak, tedirgin edici bir çıtırtıyla nefes alıyordu.
Bir süre sonra patika genişledi. Ormanın d
