KARTAL
Kumsal’ın uçağa bindiğini haber almamın ardından Deniz’i evdeki korumalara bırakıp havalimanına geçmiştim.
Kırk yıl düşünsem Arnavutluk aklıma gelmezdi gerçekten. Özel uçak yerine tarifeli uçağa binince anında haberim olmuştu.
Onu almaya gelen babasını zorla da olsa kapıda bırakıp içeriye giren ben olmuştum.
Babası yerine karşısında beni bulmak bile epeyce korku pompalamasına vesile olurdu. Hak etmediğini söyleyemezdi kimse… Benimle adam akıllı konuşmak yerine her defasında kaçmayı deneyen kadın bunu hak ediyordu.
O hak ediyordu ama kucağındaki kızımız başka bir davaydı. Yüz yüzeyken o minicik ağzından Kaytay dediğini duymak dünyalara bedeldi. Nasıl bir şeydi böyle? Nasıl bu kadar masum, sevilesi, hayran olunası olabiliyordu?
Onu tutarken ellerimin böylesine titreyebileceğin
