Televizyonun karşısına oturmuş sözde televizyon izliyordum. Neden yapacak hiçbir şey bulamıyordum ben. Televizyonu kapattım, evde de kimse yok. Odama çıktım yine, zaten odadan salona, salondan odaya. İlaçları kestik, iyileştim ama yalnızlaştım da. Yalnızlık istiyor olsaydım evimde olurdum. Hatta evet ya, ben evime gidebilirim. Telefonumu çıkarıp pek sevgili kocamı ararken dolabı açtım.
"Efendim."
"Koray ben evime gidiyorum."
"Sebep?"
"Sıkıldım. Evde yalnız başıma kaldım, sende gelmiyorsun zaten. Ben bunları evimde de yaşıyordum. Evime gideceğim."
"Karar vermekte özgürsün İpek! Benden izin almıyorsun, bende izin vermiyorum. Haber vermiyorsun sen, sen başka bir şey yapmaya çalışıyorsun. Anladım."
Elimi dolabın içinden çektim, yavaşça yanıma düştü. Bir şeyler söylüyordu ve ben mıh gibi
