Çalışma odamın kapısında beliren abim, beni masa başında oturur vaziyette görünce yanıma geldi. Muhtemelen çalıştığımı zannetti. Elini omzuma koyup, öğüt vermek isteyen yaşlı amcalar gibi en sevecen sesiyle konuşmaya başladı.
"Safiye, kızım iş güç kaçmıyor ya. Her şeyi olduğu gibi bırak gecenin körü olmuş zaten. Bu kafayla sen zor toparlanırsın bak, demedi deme."
Dinlemiş gibi yaptım söylediklerini. Nasihat dinleyecek durumda değildim. Cevap vermeden sessizce yatak odasına gitmek için ayaklandım.
"Safiye bir dakika bekle, sana bir şey sormak istiyorum. Yılmaz kim?"
Arkamdan seslenen abimin sorusuyla başımdan aşağıya kaynar sular döküldü. Olduğum yere çakılıp kaldım. Yoksa rüya olduğuna kendimi inandırmayı başardığım her şey gerçek miydi? Bu gerçekliğin ispatı olan mektuplar abimin elin
