Sabah annemin hazırladığı sofrada kahvaltımızı edip soğuk bir vedalaşma sonrası evden çıkmak üzereyken tüm buyurganlığıyla "Dersiniz bitince oyalanmadan eve gelin, işimiz var kızlar." Diye seslenişine baştan savmak için " tamam" cevabını verdim. Kovalanıyormuşum gibi bir ruh hali içerisinde koşarak apartmandan ayrıldım.
Tüm gün dalgın vaziyette annemi düşündüm. Henüz saçlarındaki akların çoğalmadığı, bel ağrıları ve tansiyon hastalığıyla tanışmadığı dinç zamanları tekrar görmek, içime buruk bir mutluluk kırıntısı bırakmıştı. Bir yandan da sımsıkı sevgi bağlarıyla birbirimize bağlı olmadığımızı anımsayıp kızgınlık ve kırgınlık cenderesine düştüm.
Deniz de annemin temizlik işkencesinden kaçmak için gece Esra'da kalacağını söyleyip gitmişti. Eve dönmeden önce ayaküstü de olsa Yılmaz'a uğra
