Elleri titriyordu Aze nin. Sanırsın kışın ortasında ıssız dağlarda kalmış da bedenini zemheri sarmıştı. Dudakları kurumuş, ağzının için de yutamadığı acımtırak tat, dilini uyuşturmuştu. Elleri dizinde sehir merkezinin en şık pastanesinde yuvarlak masaya oturtularak yalnız kalmıştı. Iri siyah gözleri tedirginlikle dört tarafı seyir ederken, başına ne geleceğini biliyor şayet gitmeye titreyen dizleri mani oluyordu.
Ah TOPRAK patron. Darmadan danışmadan yapacak işmiydi ona yaptığı. Şu saatte şu mekana biri gelecek sen de görüşeceksin demeyi kapının önünde söyleyerek oturtmuştu ya masaya. Sonra tek kelime etmeden, sanki Aze den bin beter daha söyleyecekleri varmış gibi karşısında yutkunarak sadece şunu demişti.
" konuşmanız bitince olur da eve dönmek için birine ihtiyaç duyarsan düşünme ara
