22
"Öykü. Dinlesene az." "Pardon?" dedi arkasını dönüp, bana bakarak. "Bana mı seslendiniz?" Tanımadıklarına bile bu kadar mesafeli olmazsın sen Öykü. Yapma.. "Evet. Sana seslendik. Biz. Böyle hep beraber. Şizofrenim de ben. Bak bu Mikmet, bu da Cikmet." dedi Hikmet, hayali arkadaşlarının omuzlarına kollarını atarken. Ben kahkaha atmış, Öykü anlık olarak bana bakmış ve gözlerini devirerek geri çevirmişti bakışlarını Hikmet'e. "Ee? Ne istiyorsun? Ders notu falansa, not tutmam ben." "Defter taşımadığını bile biliyorum Öykü. Arkadaşız ya hani." Bu sefer kahkaha atan oydu. Gülüşü solarken, gözleri de aynı boşluğuna geri döndü. "Arkadaş idik. Bitti gitti. Benim hiçbir şeyim değilsin artık sen." "Ya ben?" Gözlerini yavaşça kapatıp açtı, bakışlarını bana çevirirken. Daha sonra, kalbime kızgın
- Yazar
