Awesta
Sabahın ilk ışıkları perde aralıklarından süzülürken odanın içi kırık sarı bir aydınlığa bürünmüştü. Düğün günü… İçimde kopan fırtınalara rağmen etrafımdakiler hummalı bir koşuşturmanın içindeydi. Meryem, Sedef ve Ahval odamın bir köşesine yayılmış, bir yandan kahkaha atıyor bir yandan da neyin nereye takılacağını tartışıyordu.
Şuan ise Kuaför kadın saçlarıma maşayı dolarken sürekli beni hizaya sokmaya çalışıyor, etraf kalabalıklaştıkça nefesim göğsümde sıkışıyordu.
Ama beni asıl yoran kalabalık değil… Berfin’di.
Telefonumu belki onuncu kez elime alıyordum. Ekranda hâlâ onun araması yoktu. Ne mesaj… Ne bir işaret…
Dün geceki konuşmamız zihnimde yankılandı:
“Merak etme canım tamam anladım eğer ters bir şey olursa sana konum atarım konumu vardığım an telefonda sabitlrim kötü b
