ARAM
(Yazar Anlatımıyla)
Akşam, konağın üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Gökyüzü, gün batımının kan kırmızısından gece mavisine doğru yavaşça süzülürken Ezdinşêr konağının avlusu sessizliğe bürünmüştü.
Rüzgâr hafifti, ama havadaki gerilim kolayca hissediliyordu.
Bu akşam, Aram ağa farklıydı.
Genelde güçlü duruşu, sert bakışları, buyurgan tavrı ne olursa olsun sarsılmazdı.
Ama bu gece…
Sanki omuzlarına görünmez bir ağırlık çökmüş, nefesini daraltmıştı.
Geniş odasının camlarını ardına kadar açmış, loş ışıkta ufka bakıyordu. Berfin bugün Awestaya ugrayacaktı oraya gidecek iken ki heyecanı onun telaşı… İçini bir anlığına gülümsetmişti.
Fakat şimdi, aklı tamamen Awesta’daydı.
Kızın yüzünde gördüğü korku, dudağındaki kan…
O an hâlâ gözlerinin önündeydi.
Onu yerden kaldırırken
