Berfin uzaklaştıktan sonra bir süre olduğu yerde durdu. Ayakları, sanki toprak onları bırakmak istemiyormuş gibi ağırlaşmıştı. Sonra yavaşça dışarı çıktı, ahırın yanındaki eski dut ağacının önüne doğru yürüdü. Çiftliğin taş duvarı sırtını karşıladı; soğukluğu sanki aklını ayıltır gibi oldu, ama nafile.
Elini saçlarından geçirdi. Derin bir nefes aldı, ama içinde biriken o ağırlık, nefesle gitmeyen cinsten.
“Ezdişêrlerin kızı…” diye fısıldadı kendi kendime.
Söz, dudaklarından çıkınca daha da ağırlaştı; göğsüne taş oturmuştu, omuzlarıma çöken bir gölge olmuştu.
Bir adam, yıllar boyunca hayal ettiği kadının gözlerini bir anlığına görür de… o gözlerde sanki kaderin bir dokunuşunu hisseder ya… işte öyle bir şeydi.
Tam yakalamışken bırakmak zorunda kalmak gibi.
Sanki biri kalbinden tutup ge
