Sese döndüğümde konuşan kişinin telin diğer tarafından bana sırıtan o Karaçay çobanı olduğunu gördüm. Üzerinde aynı kıyafetler ve şapka vardı ve gözleri haylaz bir çocuğun pırıltılarını taşıyordu bana gülerken.
‘’Sen! Karaçay çobanı burada da çıktı karşıma, bak sen işe?’’ dedim hem şaşkın hem biraz hırçın. Güldü keyifle.
‘’Sakıncası mı vardı şehirli küçük hanım?’’
‘’Dalga mı geçiyorsun yani yine aklınca şehirli falan diyerek?’’
‘’Ayağında hala o ayakkabılar var, ne yapmamı bekliyorsun ki Kızılca?’’
‘’Adım Asya, Kızılca değil. Ya senin cesaretin var mı adını söylemeye bay gizemli çoban?’’ Kahkaha attığında teyzem yaklaştı bize ve,
‘’Kafkas! Sen misin bizim ünlü gizemli çoban?’’ dedi. Sesinde ve yüzünde muzip bir şeyler vardı onun da.
‘’Ünlü ve gizemli mi olmuşum? Hiç haberim yok abla
