"Her zorluğun sonunda doğan bir ışık vardır. Eğer elleriniz diken yaralarıyla kan revan içinde kaldıysa güle dokunmanıza çok az kalmış demektir." Mevlâna
Kerim
İzmir'e geldiğimizden beri günler öyle güzel geçiyordu ki sanki burada nefes aldığımı hissediyordum. İnsanın gerçekten memleketi bir başkaymış. Bunu bir kaç yıl memleketimden ayrı kalınca çok iyi anlamıştım. Feraye'nin de burada mutlu olduğunu görmek beni daha da mutlu ediyordu. Memleketim ve memleket gibi sevdiğim karım!.. İkisine de aynı anda sahip olmak belki de beni dünyanın en şanslı insanı yapıyordu.
Her gün hastanenin içindeki sorunlar bitmeden mesai biter bitmez sanki oranın sahibi değil de bir çalışanı gibi koşar adım işten çıkıp hiç bitmeyecek sandığım o kısacık yolu bitirip evimin kapısını çaldığım da bana güler yüz
