"Ey sevgili, ilacım da sensin, çarem de sensin.
Yüz parça olmuş gönlümün nuru da sensin.
Çaresiz gönlüm de, senden başka ne varsa hepsi yok oldu.
Beni kimsesiz bırakma!
Gel!"
Mevlana
Kerim
Kahvaltı yaptığımız yerde Feraye çok mutlu olmuştu. Gözlerinden anladığım şey uzun süredir hiç bu kadar rahat olmadığı idi. Ama asıl sürprizi bilmiyor ve çok merak ediyordu. Ben ise ne tepki vereceğini bilmediğim için biraz da olsa tedirgindim. Onu üzerim bir şeylere zorlarım diye çok korkuyordum. Benim evime gittiğimizi söyleyemezdim. Belki de gelmek istemeyebilirdi.
Yolda biraz dalar gibi oldu. Öyle güzel uyuyordu ki melekten farkı yoktu. Onu rahatsız etmeden uyurken utanamayacağı için bakabileceğim kadar baktım güzel yüzüne.
O uyurken Efe'ye mesaj attım:
" Yarım saate kadar evdeyiz. Ha
