31. Bölüm: Taşların Duyduğu Sır
Sabah, odaya önce soğuk girdi.
Pencerenin aralığından içeri sızan hava, Elif’in yüzüne dokunduğunda, gece boyunca akmayan gözyaşlarının izleri hafifçe sızladı. Gözlerini açtığında, ilk yaptığı şey tavana bakmak oldu. Sanki geceyi oraya asmışlardı; kelimeleri, susuşları, “Şimdi değil” deyişini…
Başını çevirdi.
Divanın üstü boştu.
Boran gitmişti.
Yastığın yerinde sadece hafif bir çöküntü vardı; varlığının, ama artık yokluğunun işareti gibi. Elif, doğrulmaya çalışırken kalbinin içinde bir şey yine çatladı. Kısa bir an, “Rüyaydı belki” demek istedi. “Belki dün gece böyle olmadı.” Ama boğazındaki düğüm ve göğsündeki ağırlık, rüya falan olmadığını hatırlatıyordu.
Kapı hafifçe tıklatıldı.
Elif, aceleyle başörtüsünü çekti, yüzünü avuçlarının tersiyle sildi.
