32. Bölüm: Yüzleşmenin İlk Kıvılcımı
Şahin Ağa’nın bastonu taş zemine vurduğunda, avludaki uğultu bir anda kesildi.
Ses, duvarlardan dönüp geri geldi; sanki konağın her köşesi, “Artık saklanacak yer yok,” diyordu.
Halil Ağa, başını hafifçe eğdi, ama bu, gerçek bir saygıdan çok, yılların alışkanlığıydı. Gözleri hızla avluyu taradı. Meclis taşlarını, henüz yanmamış ateşin boş çukurunu, merdiven başında duran Şahin Ağa’yı… ve sonunda, onların biraz gerisinde, elini battaniyenin ucunda sıkmış hâlde duran Elif’i buldu.
“Şahin,” dedi, sesi sigara dumanı gibi kaba ve ağır. “Konak eskisi gibi duruyor. Değişmeyen tek şey… taşların hafızasıdır derler. Bakalım bugün neleri hatırlatacak bize.”
Şahin Ağa’nın yüzü kımıldamadı.
“Taşların hafızası var,” dedi, tok bir tonda. “Ama bugün biz, canlıları
