33. Bölüm: Yüzleşmenin İlk Kıvılcımı( devam)
Avluda uğultu yükseldi.
“Ne diyor bu?”
“Aldattım mı dedi?”
“İstanbul işi işte…”
Boran’ın göğsü daraldı.
Ömer’in ağzından dökülen o üç hece, aylardır içinde dolaşan ihtimali birden ete kemiğe büründürmüştü.
Demek öyleydi.
Demek mesele, sadece “terk edilmek” değildi.
Bir ihanetin ardından gelen kaçıştı.
Elif’in yüzüne baktı.
Onu ilk kez bu kadar yalnız gördü.
Koca avlunun ortasında, onlarca göz arasında, yine de tek başınaydı. Sadece Meyrem Ana’nın parmakları, dirseğinde bir hayat çizgisi gibi duruyordu.
“Eğer,” diye düşündü Boran, “bugün burada tekrar kırılırsa… o kırığın altına ben de gömülürüm.”
Ömer, konuşmaya devam etti.
“Seni aldattım,” dedi bir kez daha, sanki ne kadar tekrar ederse, yükü o kadar azalacak sanıyormuş gibi. “Ko
