34. Bölüm: Taşların Önünde Yakılan Eski Hesaplar
Güneş, dağın yan tarafına asılı kalmış, ağır ağır tepeye doğru tırmanıyordu.
Konağın avlusunda, her zamanki gündelik telaşın üstüne ince bir gerginlik örtüsü serilmişti.
Kimse yüksek sesle konuşmuyor, kimse tamamen susmuyordu.
Elif, odasında pencerenin önünde duruyordu.
Aşağıda, avluda dolaşan gölgeleri izledi.
Boran’ın sesi bir an duyulur gibi oldu, sonra kayboldu.
Gözlerini kapattı.
“Bugün,” diye geçirdi içinden, “hangi ateşin etrafında durduğumu kendim söyleyeceğim.”
Kapı hafifçe tıklandı.
Meyrem Ana, başını uzattı.
“Hazırlanalım kızım,” dedi. “Dağın gölgesi uzamadan yola çıkmak gerek.”
Elif başını salladı.
Şalını omuzlarına aldı ama bağlamadı; sanki tam kapanmayarak, içindeki kararsızlığı dışarı sızdırıyordu.
“Sen titriyors
