39. BÖLÜM: SESİN KIRILDIĞI YER
Dağ, güneş doğmasına rağmen aydınlanmamıştı.
Gökyüzü açık değildi.
Duman yoktu.
Bulut yoktu.
Ama hava… bulanıktı.
Sanki sabah, bir şey söyleyemediği için utanç duyuyor; ışığını Elif’in odasının eşiğine bırakmaya çekiniyordu.
Elif, gece boyunca yatakta değildi.
Yatağına yaslanmış, dizlerini kendine çekmiş, duvarın soğuk taşına başını dayamıştı. Gözleri kapanmıştı belki, ama uyku… cesaret edip ona yaklaşmamıştı.
Boran’ın kapıya yaslanmış sesi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu:
“Eğer bir gün gidersen…”
Ve onun cevabı:
“Ya ben ölmüş olurum… ya da dağ yıkılmış.”
Bu cümle, bir tehdit değildi.
Bir teslimiyet hiç değildi.
Bu cümle…
Bir tespitti.
Dağın kaderinin nasıl işlediğinin son ve en acı özeti.
Elif iç çekti. Parmaklarını birbirine bastırdı. Ne
