58. BÖLÜM: DAĞILMA
Sabah telefon çalmadı. Elif uyandı, ilk kez sessizlikle. Bu iyi bir şey değildi. Sessizlik hep öncesiydi.
Annesi mutfaktan seslendi.
“Çay koydum.”
“İçim almıyor.”
“Yine mi?”
“İçim almıyor dedim anne.”
Kadın sustu. Zorlamadı. Elif koltuğa oturdu. Karnına elini koydu. İçinden konuştu.
Senin suçun yok.
Telefon titredi.
Bilinmeyen numara.
Açmadı.
Bir daha.
Açmadı.
Mesaj geldi.
“Kaçış bitti.”
Elif dişlerini sıktı. Yazmadı. Telefonu sessize aldı. Ama sessiz de titretiyordu. Siniri daha da arttı.
Kapı açıldı. Boran girdi. Yüzü karanlık.
“Toplantı iptal.”
“Niye?”
“Niye olacak. Ortalık yangın.”
“Ne diyorlar?”
“Borç diyorlar. Dedikodu diyorlar. Adamlar yüzüme bakmıyor.”
Elif ayağa kalktı.
“O yaptı.”
“Biliyorum.”
“Ben demiştim.”
“Demekle olmuyor.”
“Benim
