Karabasan üzerimizden bir türlü gitmiyordu. Tam her şey yoluna girdi, mutlu olduk derken, ailemizden biri yaralanıyordu. Yarım saattir halamın evinin önündeki kaldırama oturmuş, İsmail’in küfürlerini dinliyorduk. Kimseye zararımız yoktu bizim, kendi yağında kavrulan bir aileydik. İsmail, deli dolu bir adam olsa da mahalleli tarafından çok sevilirdi. Kim neden ona zarar vermek istesin aklım almıyordu. Yarın akşam katılması gereken bir yarış vardı ve çalışıp çabalayarak aldığı motoru tuzla buz olmuştu. İç çekip elimi omzuna koydum destek vermek için. Başını ağır bir şekilde döndürdü. Acı çekiyordu. Gözleri kızarmış, ağlamak üzereydi. Kollarımı boynuna dolayıp, “Üzülme,” dedim.
“Yarın yarışa katılacaktım. Benim kimseye zararım dokunmaz, kimsenin tavuğuna kış demem. Ne istediler motorumdan ne
