EZMAN
Bütçe toplantısından çıkıp odama yöneldim. Üstümde hala gecenin yorgunluğu hakimdi. Aklım geceye gidince yüzümde istemsizce bir gülümseme olmuştu. Aylar sonra gülümsemek öyle iyi gelmişti ki hem ruhuma, hem bedenime; yorgunluğuma rağmen kendimi dinç ve rahat hissediyordum. Tek bir sözün kalbimin üzerinden tonlarca ağırlık kaldırabileceğini kim bilebilirdi?
“Efendim, Acar Bey geldiler. Sizi içeride bekliyorlar,” diyen Hatice'yle Berçem ve Acar’ın akşamki kaçamağını hatırladım. Berçem’e karşı sakin olacağıma dair karıma söz vermiştim. Neyse ki aynı sözü Acar için istememişti. Hatırladıkça akşamki öfkem yeniden alevleniyordu. Acar da benim kadar hakimdi bu topraklara. O saatte Berçem’i evden alırken ne düşünüyordu?
“Bize iki kahve getir. Hemen getirme on beş dakika falan geçsin,” ded
