Bazen ne yapacağını bilemediğimiz bir duruma girer ve olduğumuz yerde debelenip dururuz. Gittiğimizi, yol katettiğimizi sanırız ama aslında geriye düştüğümüzü anlamayız. Ne zaman toslar, ne zaman canımız yansa o zaman anlarız, bazı şeyleri yanlış yaptığımızı.
Denya, düştüğü yerde dolu olan gözleriyle az önce giden şerefsizin arkasından bakarken nerede yanlış yaptığını düşünüyordu. Hangi yetimin ahını almıştı ya da hangi yola girerken yanlış yapmıştı da bu şerefsiz başına musallat olmuştu? Bilmiyordu. Tek bildiği gözlerinden düşen damlayı silip, ağız dolusu küfür savurduğuydu.
Derin bir nefes alıp, dizlerine batan taş parçalarının yarattığı acıya dayanmaya çalışarak yerden zorlukla kalkmıştı. Her attığı adımda, her dizlerini büküşünde canı yansa da kendisini zorlukla okulun revirine atm
