22. BÖLÜM: YETİMHANE SIRLARI VE ESKİ YARALAR
22. BÖLÜM: YETİMHANE SIRLARI VE ESKİ YARALAR ARAS (CERRAH) Yağmurun altında, şehrin varoş mahallelerinden birinde, sıvası dökülmüş eski bir binanın önünde durduk. Dila’nın eli hala elimin içindeydi; parmakları soğuktan titriyordu ama tutuşu, sanki bırakırsa boşluğa düşecekmişiz gibi sımsıkıydı. "Burası neresi?" diye sordum, yaramdaki sızı her nefes alışımda göğüs kafesimi zorlarken. "Eski bir dost," dedi Dila, sesi rüzgarın uğultusunda kaybolup giderken. "Beni hayatta tutan tek kişi." Kapıyı açan kişi, saçları erken yaşta ağarmış, gözlerinde yorgun ama bilge bir ifade taşıyan Kerem'di. Yetimhaneden Dila’nın "abisi". Bizi gördüğünde şaşırmadı; sadece kapıyı sonuna kadar açıp geçmemiz için kenara çekildi. ( Kerem, mahalledeki küçük bir atölyede çalışan, etliye sütlüye karışmayan ama D
- Yazar
